احساس می کنم دارم به انتها می رسم  ولی تموم نمیشم درست مثل عقربه های ساعت  که هی به انتها میرسن و دوباره آغاز میشن. دارم کش میام انگار ... هم خودم هم محیط اطرافم یعنی همه چیز،همه چیز برام یه جور خاصی شده خلسه آور،گیج کننده و کشدار....

انگار هیچی هیچ وقت قرار نیست تموم بشه. یه جورایی احساس میکنم همه چیز از جمله خودم ابدیه. ابدیت همیشه برام یه کابوس بوده یه کابوس وحشتناک و غیر قابل باور. دلم میخواد این واژه رو واسه همیشه از تو دنیام حذف کنم همین ابدیتی رو که خیلیها عاشقشن. واقعن برام عجیبه اصلن نمیتونم همچین آدمهایی رو درک کنم حتی یک درصد!! مخصوصن اونایی رو که در پی یافتن آب حیات و زندگی جاوید سر به کوه و بیابون می گذاشتن و هزار تا کار عجیب غریب می کردن!! به نظرم دیگه تو این دوره و زمونه کسی پیدا نمیشه که بخواد همچین آرزویی داشته باشه. یادمه تو کتاب دینیهای دوره مدرسه یکی از دلایل اثبات معاد میل انسانها به جاودانگی و ابدیت بود!! همیشه برام عجیب بود داشتن همچین میل مسخره ای(البته مسخره از دیدگاه خودم) میل به بودن به همیشه بودن،هیچ وقت نتونستم این میل به جاودانگی رو درک کنم . تو کتاب دینیمون که نوشته بود در همه ی انسانها هست پس میشه اینجوری نتیجه گرفت که من اصلن انسان نیستم!! خب اینم در نوع خودش نظریه خیلی جالبیه! تا حالا از این بعد به قضیه نگاه نکرده بودم که از حالا به بعد میتونم این کارو بکنم!؛)